به هر حال از میثم عزیز و خوانندگان محترم وبلاگشون به خاطر این تاخیر پوزش می خوام . البته میثم بنده رو فیلمساز خطاب کرده که ، من خودمو در حد یک فیلمساز نمیدونم. با اینحال به عنوان یک کارآموز رشته فیلمسازی هفت آرزوی محال خودمو به شرح ذیل بیان می کنم:

1-      آرزو دارم روزی به عنوان یک فیلمساز بتونم دردی از دردهای همنوعانمو کم کنم.

2-      آرزو دارم روزی برسه که قانون کپی رایت در ایران رعایت بشه تا دیگه هیچ فیلمسازی دغدغه به تاراج رفتن سرمایه و فیلمشو نداشته باشه.

3-       ای کاش روزی می رسید که صنعت فیلمسازی ما گوی سبقت رو از هالیوود و بالیوود می ربود.

4-       ای کاش در سینمای ما چهره سالاری جای خودشو به هنرمند سالاری می داد.

5-       آرزو دارم از هنرمندان سینما قبل از رفتنشان (چه به دیار باقی و چه به خارج از کشور) تجلیل به عمل بیاید.

6-       آرزو دارم فیلمی بسازم که تاثیرش آنقدر باشد که همه مردم دنیا با هم مهربان شوند.(این یکی دیگه فوق محاله!)

7-      آرزو دارم به عنوان یک فیلمساز  ، فیلمهای خوب و ماندگار بسازم و خوب بمیرم.

خوب و بدشو به بزرگواری خودتون ببخشید.